Σύνδεση

Όνομα Χρήστη *
Κωδικός *
Να με θυμάσαι

Πεῦκα

Νά ‘ταν τὰ πεῦκα τῆς πλαγιᾶς, νὰ μοῦ ῾διναν
ἀπ᾿ τὰ κλαδιά τους τ᾿ ἄμετρα μία στοῖβα,
νά ῾φτιανα σὲ μίαν ἄκρη δίπλα τους
τὴ φτωχική μου κι ἔρημη καλύβα.

 

Νά ῾ταν τὸ καλοκαίρι νὰ μοῦ δίνανε
τὰ φύλλα νὰ πλαγιάσω τὰ ξερά τους,
μαζί τους νὰ τὸ λέω τὸ τραγούδι τους,
μαζί τους τ᾿ αὐγινὸ τὸ σφύριγμά τους.

 

Κι ὕστερα τίποτ᾿ ἄλλο. Κι ὅταν θά ῾σβηνε
ἔτσι ἡ ζωή μου ἀπὸ χαρὰ γεμάτη,
λίγα κλαδιά τους πάλι νὰ μοῦ δίνανε,
νὰ γίνουν τὸ στερνό μου τὸ κρεββάτι...

(Λάμπρος Πορφύρας (1879-1932)

 

Η Χαλέπειος Πεύκη ή Κοινό Πεύκο (λατ., Pinus halepensis) αποτελεί το κυρίαρχο είδος πεύκης της δυτικής και κεντρικής ζώνης των παραλίων της Μεσογείου. Μαζί με το συγγενικό είδος της τραχείας πεύκης (Pinus brutia ), που την αντικαθιστά στην ανατολική ζώνη, συγκροτούν τα Μεσογειακά πευκοδάση, τα πιο σημαντικά δασικά οικοσυστήματα της Μεσογείου. Απαντάται στην Ελλάδα, Ιταλία, νότια Γαλλία, Ισπανία, Κροατία, Τυνησία, Μαρόκο, και τη Λιβύη και υπάρχει επίσης ένας πληθυσμός στη Συρία, Λίβανο, Ισραήλ και τη νότια Τουρκία, όπου και περιγράφηκε αρχικά το είδος. Στην Ελλάδα βρίσκεται στην Κρήτη, Στερεά Ελλάδα, Εύβοια, στα νησιά του Αιγαίου, στη Χαλκιδική, στα νησιά του Ιονίου, όπου σχηματίζει δάση. Αναπτύσσεται από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 1.000 μέτρα. Προτιμά τις ξερές και ζεστές περιοχές και τα ασβεστολιθικά εδάφη που δεν συγκρατούν υγρασία. Η χαλέπειος Πεύκη είναι μικρό προς μεσαίο δέντρο με ύψος 15 με 30 μέτρα και διάμετρο κορμού που φτάνει τα 60 εκατοστά και σε σπάνιες περιπτώσεις μέχρι το ένα μέτρο. Οι ρίζες του είναι υφέρπουσες και απλά βυθίζονται ελαφρά στο έδαφος. Ο φλοιός είναι τραχύς και οι βελόνες είναι πολύ λεπτές με μήκος μέχρι 12 εκ. και έχουν ένα χαρακτηριστικό κιτρινωπό πράσινο χρώμα. Οι βελόνες αναπτύσσονται σε ζεύγη. Οι κώνοι είναι στενοί και αρχικά πράσινοι, ενώ όταν ωριμάσουν ύστερα από περίπου δύο χρόνια είναι καφεκόκκινοι. Οι σπόροι παρασύρονται από τον αέρα. Οι κώνοι ανοίγουν σιγά για τα επόμενα χρόνια (μια διαδικασία που επιταχύνεται με την έκθεση σε θερμότητα, όπως σε μία δασική πυρκαγιά) και τα σπέρματα ωριμάζουν στην αρχή του καλοκαιριού και διασπείρονται γρήγορα και συχνά σε σημαντικές αποστάσεις χάρη στα πτερύγια που διαθέτουν (φαινόμενο ανεμοχωρίας). Υπολογίζεται ότι ένα ώριμο δέντρο χαλεπίου πεύκης παράγει αρκετές χιλιάδες σπέρματα κάθε χρόνο. Όμως, αρκετά από αυτά δεν απελευθερώνονται και παραμένουν κλειστά πάνω στο δέντρο για αρκετά μεγάλα χρονικά διαστήματα, μπορεί και περισσότερο από 10 χρόνια.

Το κοινό πεύκο είναι μάλλον το πιο διαδεδομένο καλλωπιστικό δέντρο στην Ελλάδα. Όχι άδικα, αφού αντέχει σε παρά πολλές δυσκολίες, ακόμη και στην ανθρωπινή αμέλεια. Από το δέντρο αυτό συλλέγεται το ρετσίνι, που προστίθεται στο κρασί για τη δημιουργία της γνωστής ρετσίνας. Tα άλλα είδη πεύκων στη χώρα μας είναι : Το θασίτικο Πεύκο ή τραχεία Πεύκη (επιστ. P. Brutia), το μαυρόπευκο (επιστ. μαύρη Πεύκη - P. Nigra), το δασόπευκο, λιάχα ή δασική Πεύκη (επιστ. Πεύκη η αγρία - P. Sylvestris), το βουνόπευκο(επιστ. Πεύκο μούγκο - Pinus mugo), το μακεδονίτικο ή βαλκανικό Πεύκο (επιστ. P. peuce - Πεύκη η πεύκη), η κουκουναριά ή ήμερο Πεύκο (επιστ. P. pinea - Πεύκη η πίτυς), τέλος το ρόμπολο ή λευκόδερμο Πεύκο (επιστ. λευκόδερμη Πεύκη - P. Leucodermis).

Αναφορικά με την καλλιέργεια του συγκεκριμένου είδους ως μπονσάϊ, ασφαλώς το πρώτο που μας έρχεται στον νου είναι ότι το μεγάλο μήκος των βελονών, καθιστά τη Χαλέπειο μη αποδεκτό υποψήφιο. Εν τούτοις, ακολουθώντας με ακρίβεια και αυστηρότητα ορισμένες τεχνικές, μπορούμε να επιτύχουμε πολύ καλά δείγματα στα οποία με την πάροδο του χρόνου η υφή και ο χαρακτήρας του φλοιού θα μας αποζημιώσει για την όποια έλλειψη πυκνότητας στο φύλλωμα.

Ο Ofer Grunwald είναι καλλιτέχνης μπονσάϊ, έφορος των Βοτανικών Κήπων της Ιερουσαλήμ και φροντιστής της Συλλογής μπονσάϊ των Κήπων, χαρακτηρίζει τα Μεσογειακά είδη ερυθράς Πεύκης (P. halepensis, P. pinea, P. brutia) ως «εξαιρετικά» (Cracking Mediterranean Red Pines). Μάλιστα σε σχετικό του άρθρο στο περιοδικό Bonsai Focus καλεί τους θιασώτες του μπονσάϊ σε Ιταλία, Ισπανία και Ελλάδα να αρχίσουν να δουλεύουν περισσότερο αυτά τα ενδημικά είδη.

 

 

 

ΣΥΛΛΟΓΗ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΗ - ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΩΣ ΜΠΟΝΣΑΪ

Η ανάκαμψη αυτού του είδους είναι εξαιρετικά περίπλοκη, δεδομένου ότι εάν κόψουμε μία χονδρή ρίζα, το υπόλοιπο τμήμα της δεν θα δώσει νέα ριζίδια, δεν θα διακλαδισθεί. Μόνον οι λεπτές ρίζες διακλαδίζονται μετά τη μείωσή του σε μήκος, αλλά είναι εξαιρετικά εύθραυστες.

Για διευκόλυνση της διαδικασίας της συλλογής του δένδρου από το φυσικό του περιβάλλον, καλό είναι να διαλέγουμε τοποθεσίες με αμμώδες ή αμμο-πηλώδες χώμα. Καλλίτερη εποχή είναι από τον Σεπτέμβριο έως Δεκέμβριο. Πρέπει πάντα να βγάζουμε το δένδρο με άφθονες ρίζες και να είμασθε προσεκτικοί να μη διαλύσουμε το χώμα της ριζόμπαλας που περιβάλλει τις ρίζες. Πριν από τη συλλογή του δένδρου πρέπει να εξετάσουμε προσεκτικά το χώμα για να εκτιμήσουμε τις πιθανότητες επιτυχούς απομάκρυνσης του δένδρου από το φυσικό του περιβάλλον και να διαπιστώσουμε εάν υπάρχουν επιφανειακές λεπτές ρίζες κοντά στον κορμό. Εάν αυτή είναι η περίπτωση, τότε θα κάνουμε ένα εκτεταμένο αρχικό κλάδεμα στα κλαδιά και στη συνέχεια μετά την παρέλευση 6 μηνών θα μπορούμε να απομακρύνουμε το δένδρο.

Όπως σε όλα σχεδόν τα είδη, μία αρχική εφαρμογή βιταμινών(*) και αμινοξέων θα βελτιώσει τις πιθανότητες επιτυχίας στην ανάκαμψη του δένδρου. Και φυσικά, επειδή πρόκειται για κωνοφόρο είδος, δεν θα χρησιμοποιήσουμε μυκητοκτόνα σκευάσματα στο νερό του ποτίσματος, επειδή θα εξαλείψουμε τη σημαντική  μυκόρριζα, απαραίτητη για την επιβίωση του δένδρου. Μπορούμε όταν χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε μυκητοκτόνα όπως το Fosetyl Al κατάλληλα για τα κωνοφόρα.

Το δένδρο μετά την πρώτη μεταφύτευση θα το διατηρήσουμε σε σημείο ημισκιερό μέχρι να παρατηρήσουμε σημεία νέας ανάπτυξης, οπότε σταδιακά θα το μεταφέρουμε σε σημείο σε ηλιοφάνεια καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Εάν υπάρχει δυνατότητα να τοποθετηθεί σε θερμοκήπιο και να ψεκάζεται στην αρχή το φύλλωμα.

Παρά τις δυσκολίες, μόλις το δένδρο εγκατασταθεί με επιτυχία στο δοχείο του, είναι εκπληκτικά ανθεκτικό στις μεταφυτεύσεις ή στο κλάδεμα, στη λίπανση, έντομα, κλιματικές συνθήκες κλπ. Αντέχει σχεδόν ο,τιδήποτε ακόμη και το σκληρό νερό.

Μια ιδιαιτερότητα αυτού του είδους είναι οι διπλές βελόνες που έχει. Όταν είναι νεαρό σε ηλικία ή βρίσκεται σε ένταση/στρες βγάζει κοντές και μονές βελόνες μήκους 2 εκ. και όταν είναι ενήλικο και δυνατό βλασταίνει και βγάζει την άνοιξη κεριά με μακριές και διπλές βελόνες μέχρι 15 εκ. Επίσης, όταν λιπάνουμε συνήθως βγάζει μακριές βελόνες στο πίσω μέρος των νέων βλαστών με τις μονές βελόνες, περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο την αισθητική του δέντρου.

 

ΜΕΤΑΦΥΤΕΥΣΗ
Ενώ η αρχική ανάκαμψη είναι δύσκολη, η μεταφύτευση συντήρησης δεν είναι, γιατί όπως είδαμε και πιο πάνω η Χαλέπειος Πεύκη είναι μεγάλης αντοχής όταν «πιάσει». Μεταφύτευση κάνουμε κάθε τέσσερα χρόνια. Ωστόσο, κατά τη μεταφύτευση δεν πρέπει να αφαιρεθεί όλο το χώμα. Συστήνεται να αφαιρεθεί το 1/3 χώματος και ριζών. Αν υπερβούμε το ποσοστό αυτό, χρειάζεται θεραπεία με κάποιο σκεύασμα βιταμίνης Β1 (π.χ. Benerva). Δεν συνιστάται η χρήση ορμόνη ριζοβολίας σε σκόνη στις μεταφυτεύσεις, επειδή συνήθως αυτά τα σκευάσματα περιέχουν μυκητοκτόνα που μπορεί να βλάψουν τη μυκόριζα.

Ωστόσο, σε διάστημα ενός με δύο έτη μετά τη συλλογή του δένδρου, είναι επιτακτική ανάγκη να αφαιρεθεί συνολικά το αρχικό χώμα. Η συνύπαρξη του παλαιού χώματος με το νέο μίγμα υποστρώματος για μακρό χρονικό διάστημα, θα αδυνατίσει το δένδρο σημαντικά. Γιʼ αυτό θα προχωρήσουμε στην αφαίρεση όλου του υποστρώματος με τη χρήση νερού με πίεση με λάστιχο ποτίσματος, ενώ θα κόψουμε τις ρίζες όσο το δυνατόν λιγότερο. Η καλύτερη εποχή γι’ αυτή την εργασία είναι η άνοιξη, κατά τη στιγμή που φουσκώνουν τα νέα μάτια. Σε περίπτωση αλλαγής του μείγματος του υποστρώματος σε μεγάλο ή σημαντικό ποσοστό, θα προχωρήσουμε όπως στην πρώτη μεταφύτευση. Η μυκόριζα είναι πολύ σημαντική σε αυτό το είδος, γιʼ αυτό κρατάμε λίγο από το λευκό μυκήλιο όταν βγάζουμε το δένδρο από τη γλάστρα και στη συνέχεια το χρησιμοποιούμε στο νέο υπόστρωμα και σε άμεση επαφή με τις ρίζες. Επίσης, μπορεί να χρησιμοποιηθούν σκευάσματα μυκόρριζας σε μορφή χαπιών ή σκόνης. Το υπόστρωμα που χρησιμοποιούμε είναι γενικά το ίδιο με τα άλλα κωνοφόρα, akadama και ηφαιστειακή λάβα σε ίσα μέρη. Εν τούτοις δεν είναι ιδιαίτερη απαίτηση αυτό και μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί η ελαφρόπετρα μαζί με λίγη τύρφη ή φλοιό πεύκου και χονδρή άμμο.

 

ΠΟΤΙΣΜΑ

Το πότισμα πρέπει πάντα να είναι ελεγχόμενο και το υπόστρωμα θα πρέπει να στραγγίζει αμέσως και να στεγνώνει ανάμεσα στα ποτίσματα το ανώτερο στρώμα του. Υπερβολικό πότισμα και υπόστρωμα με ελλειπή αποστράγγιση, έχουν μοιραίο αποτέλεσμα στην επιβίωση της μυκόρριζας.

Αντίθετα, δεν θα πρέπει και να οδηγηθούμε στην υπόθεση ότι, επειδή τα πεύκα ζουν σε φτωχά και ξηρά εδάφη, χρειάζονται λίγο νερό. Πρέπει να έχουμε υπ’ όψιν ότι έχουν ρίζες που κατευθύνονται πολύ βαθειά και φθάνουν σε στρώματα του υπεδάφους τα οποία είναι πλούσια σε νερό.

 

(*) : θα πρέπει να σημειωθεί ότι η συμβολή βιταμινών (συνήθως του συμπλέγματος Β) αμφισβητείται από πολλούς καλλιεργητές εδώ και καιρό, με βάση επιστημονικά δεδομένα.

 

Δηλαδή, παρά το γεγονός ότι τα πεύκα ζουν σε ξηρά εδάφη, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζονται νερό και επομένως δεν πρέπει να παραμελούμε το πότισμά τους.

Μπορεί από καιρού εις καιρόν το υπόστρωμα να στεγνώνει, αλλά αυτό δεν πρέπει να συμβαίνει επί μονίμου βάσεως.

Ποτίζουμε λοιπόν όταν η επιφάνεια έχει στεγνώσει και το πότισμά μας πρέπει να είναι πλήρες, βαθύ, δηλ. μέχρι να τρέξει αρκετό νερό από τις τρύπες αποστράγγισης του δοχείου. Άρα, αποφεύγουμε το μόνιμο πλημμύρισμα του υποστρώματος (υπερβολική υγρασία σημαίνει σάπισμα της ρίζας) και την απόλυτη ξηρασία του υποστρώματος. Καλόν είναι να χρησιμοποιούμε ένα εξάρτημα ποτίσματος (πιστόλι) με πολύ λεπτές τρύπες έτσι ώστε το νερό υπό μορφή λεπτών σταγονιδίων να διαπερνά καλλίτερα το υπόστρωμα και το πότισμα να γίνεται ομαλά. Δεν χρειάζεται να ψεκάζεται το φύλλωμα ή να διατηρούμε τεχνητά υπερβολικά υγρό περιβάλλον, διότι διακινδυνεύουμε την εμφάνιση μυκήτων. Στη διάρκεια της χειμερινής περιόδου, το πότισμα μειώνεται αναλόγως. Θα πρέπει επίσης να γνωρίζουμε ότι, η Χαλέπειος Πεύκη είναι το είδος που χρειάζεται το περισσότερο νερό από όλα τα άλλα είδη πεύκων στην Ευρώπη.


ΛΙΠΑΝΣΗ
Η λίπανση πρέπει να είναι συνεχής καθʼ όλο το έτος, αλλα και εξαρτώμενη από το στάδιο στο οποίο βρίσκεται το δένδρο. Α) Λιπαίνουμε δυναμικά τα δένδρα που βρίσκονται στο στάδιο της ανάπτυξης και εκπαίδευσης, αραιώνοντας τη δοσολογία και τη συχνότητα την πολύ θερμή περίοδο του καλοκαιριού και τον χειμώνα. Β) Όταν το δέντρο έχει πλέον διαμορφωθεί, αν θέλουμε να περιορίσουμε την ανάπτυξη των νέων βελονών πρέπει να περιορίσουμε το άζωτο την άνοιξη και το καλοκαίρι, αλλά όχι να το εξαλείψουμε τελείως διότι θα επηρρεάσουμε αρνητικά τη δημιουργία των νέων οφθαλμών. Είτε χρησιμοποιούμε το ήμισυ της συνήθους δοσολογίας λιπάσματος μέχρι τον Αύγουστο, είτε χρησιμοποιούμε λίπασμα με πολύ χαμηλό ποσοστό αζώτου (και πάλι μέχρι τον Αύγουστο). Ένα άλλο σχήμα που εφαρμόζουν καλλιεργητές είναι λίπανση χωρίς άζωτο νωρίς την άνοιξη, ένα ισορροπημένο οργανικό λίπασμα μετά το τσίμπημα των κεριών, ανάπαυση το καλοκαίρι και επανέναρξη λίπανσης με ισορροπημένο από Σεπτέμβρη μέχρι αργά τον Νοέμβρη. 


“ΤΣΙΜΠΗΜΑ”
Το «τσίμπημα» είναι το κλειδί της επιτυχίας σε αυτό το δέντρο. Εάν κλαδέψουμε ένα κλαδί πιο πίσω από το σημείο όπου υπάρχουν πράσινες βελόνες, τότε δεν θα βλαστήσει ποτέ νέα μάτια. Μπορούμε μόνο να κλαδέψουμε διατηρώντας ένα μεγάλο μέρος «πρασίνου» στο κλαδί, αν θέλουμε αυτό να δώσει νέα μάτια. Στην περίπτωση που βλαστήσει με κεριά, είναι αναγκαίο να κοπούν πλήρως με ψαλίδι αφού έχουν προηγουμένως ωριμάσει (οι βελόνες αρχίζουν να ανοίγουν), μέχρι να έχουμε βλαστούς απλού φυλλώματος. Εάν αφεθεί να αναπτύξει καινούρια κεριά χωρίς «τσίμπημα», τα οποία αφήνονται να μεγαλώνουν κατά τη διάρκεια όλης τη σαιζόν, θα σχηματισθεί πίσω τους μια μακριά περιοχή χωρίς βελόνες στην οποία ποτέ δεν θα βγει νέος βλαστός. ΠΡΟΣΟΧΗ, αυτός είναι ο βασικός τρόπος για να καταστραφεί ένα τέτοιο πεύκο: να αφεθεί ελεύθερο να αναπτυχθεί χωρίς να κάνουμε τίποτα.  

Ωστόσο στην περίπτωση της Χαλεπείου Πεύκης, το ζήτημα είναι περισσότερο περίπλοκο διότι συμβαίνει να έχουμε στο δένδρο συγχρόνως δύο τύπους βελονών, τις νεαρές μονές βελόνες και τα κεριά με τις διπλές βελόνες και πρέπει να τα μεταχειρισθούμε με διαφορετικό τρόπο, με τελικό σκοπό την απόκτηση κεριών με διπλές και κοντές βελόνες.

(Α) Όταν το δένδρο είναι νεαρής ηλικίας παράγει μόνον βλαστούς με μονές και κοντές βελόνες. Διατηρώντας τη λίπανση καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, μπορούμε να «τσιμπήσουμε» τους νέους βλαστούς που έχουν φθάσει στα 5cm μήκος, περίπου μέχρι 2cm, στη διάρκεια όλης της σαιζόν, αφαιρώντας τις άκρες τους με τα δάκτυλα. Δηλαδή, κάθε εβδομάδα από Μάΐο έως Νοέμβριο πρέπει να ελέγχουμε αν υπάρχουν νέοι βλαστοί που να υπερβαίνουν τα 2cm και να τους «τσιμπάμε». Με αυτόν τον τρόπο μία έντονη διακλάδωση λαμβάνει χώρα, το δένδρο δίνει τόσους  βλαστούς που το φθινόπωρο θα πρέπει να αφαιρεθούν όσοι έχουν βλαστήσει σε ανεπιθύμητα σημεία. Είναι επίσης σύνηθες να δημιουργούνται μερικές διπλές και πολύ μακριές βελόνες στο πίσω μέρος των κλαδιών, αλλά αυτές θα τις κοντύνουμε με κοφτερό ψαλίδι το φθινόπωρο, χωρίς να ξεραθούν και να κιτρινίσουν. Με την πάροδο του χρόνου το δένδρο θα αρχίσει να βλαστάνει κεριά τα οποία θα μεταχειρισθούμε με τον παρακάτω τρόπο.

(Β) Όταν το δέντρο είναι ενήλικο, δηλαδή έχει κάνει διακλαδώσεις και έχει πυκνότητα φυλλώματος, η ενήλικη βλάστηση εμφανίζεται με τα ΚΕΡΙΑ. Το καλοκαίρι αφού αφαιρεθούν τα κεριά, θα κάνουμε κι επιλογή των βλαστών που εμφανίζονται σε κάθε κλαδάκι, με τον ίδιο τρόπο που δουλεύουμε τη δασική Πεύκη (scots Pine), θα κρατήσουμε μόνο δύο απ’ αυτούς σε κάθε άκρο βλαστού και εξισορροπώντας με αυτόν τον τρόπο το σφρίγος σε ολόκληρο τον δένδρο, με την αφαίρεση των πιο ισχυρών στην κορυφή και κρατώντας τα δυνατά μάτια στο κάτω μέρος, στη βάση του δένδρου. Το φθινόπωρο αφαιρούνται και οι παλιές βελόνες με το ψαλίδι και όχι τραβώντας τες, ώστε να ευνοηθεί η εμφάνιση περισσότερων βλαστών την άνοιξη. 

Μία διαφοροποιημένη μέθοδος είναι η ακόλουθη : Την Άνοιξη τα κεριά επιμηκύνονται. Πριν αρχίσουν οι βελόνες να ανοίγουν, μπορούμε να αφαιρέσουμe το άκρο από εκείνα τα οποία επιμηκύνονται πάρα πολύ γρήγορα (metsumi). Αργότερα προς τον Ιούνιο όταν οι νέες βελόνες ανοίγουν, προχωρούμε στην αφαίρεση του μήκους όλης της νέας ανάπτυξης, αφήνοντας μόνον μερικά ζευγάρια βελονών (mekiri). Τον Ιούνιο όταν οι νέες βελόνες έχουν ωριμάσει, αφαιρούμε τις βελόνες των προηγουμένων ετών και τον Σεπτέμβριο μπορούμε να αφαιρέσουμε μερικές βελόνες ακόμη από ορισμένα κλαδιά, προκειμένου να εξισορροπήσουμε την ενέργεια. Στο τέλος του φθινοπώρου μπορούμε να κοντύνουμε τις βελόνες που έχουν επιμηκυνθεί με τη χρήση κοφτερού ψαλιδιού, έτσι ώστε να ξαναδώσουμε στο δένδρο το περίγραμμα της σιλουέττας του.

Επειδή η τεχνική του mekiri είναι πολύ τραυματική για το δένδρο, είναι καλλίτερα να γίνεται κάθε δεύτερο χρόνο, λαμβάνοντας πάντα υπ’ όψιν μας την κατάσταση της υγείας και της δύναμης του δένδρου.

Εξ άλλου εάν αφαιρούμε διαρκώς τα νέα κεριά, αποκτούμε μεν την επιθυμητή διακλάδωση, αλλά το φύλλωμα θα είναι πάντα το νεαρό, δηλ. κοντές και μονές βελόνες.
halepensis1

Αναφερθήκαμε στην εισαγωγή στον καλλιτέχνη Ofer Grunwald και στη θετική του γνώμη για τα πεύκα της Μεσογείου. Στο σημείο αυτό, επανερχόμασθε στον Grunwald για να ασχοληθούμε με τις παρατηρήσεις και την εμπειρία του  ύστερα από αρκετό χρόνο ενασχόλησης με μπονσάϊ Χαλεπείου Πεύκης. Με την επιβεβαίωση των δεδομένων του και από τον Juan Andrade(**) κατέληξαν σε ένα ετήσιο σχέδιο εργασιών το οποίο ο Grunwald θα έθετε σε εφαρμογή και πειραματισμό στη διάρκεια του 2014. Ας δούμε με συντομία τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει αυτό το είδος πεύκων. Σημειώνει λοιπόν ότι σε αντίθεση με την Ιαπωνική ερυθρά πεύκη η οποία έχει ένα μείζονα ετήσιο κύκλο ανάπτυξης, τα Μεσογειακά είδη ερυθράς πεύκης έχουν τρείς κύκλους. Γεγονός το οποίο καθιστά την αντιμετώπισή τους κάπως περίπλοκη, διότι π.χ. πότε θα κάνουμε την αφαίρεση των κεριών; Μετά από ποιόν κύκλο; Πώς θα μοιράσουμε τις εργασίες μέσα στο έτος έτσι ώστε να μη καταπονήσουμε υπερβολικά το δένδρο; Όπως προαναφέραμε το πρόγραμμα εργασιών είναι ακόμη στο στάδιο του πειραματισμού, αλλά σε γενικές γραμμές οι δύο τεχνίτες συνοψίζουν στα παρακάτω.

Οι τρείς κύκλοι ανάπτυξης παρατηρούνται περίπου τον Φεβρουάριο (δυνατή ανάπτυξη), περίπου τον Ιούνιο (δυνατή ανάπτυξη) και περίπου τον Σεπτέμβριο (αδύνατη ανάπτυξη). Εάν δε ο χειμώνας είναι ήπιος, είναι δυνατόν να υπάρξει και ένας ακόμη αδύνατος κύκλος ανάπτυξης στη διάρκεια του Δεκεμβρίου. Για να μη καταπονήσουμε το δένδρο εργαζόμαστε ως εξής :  

(Α) Πριν από τον φθινοπωρινό κύκλο (δηλ. από Αύγουστο μέχρι Σεπτέμβριο) μειώνουμε το μήκος των βλαστών, αραιώνουμε τις βελόνες, επαναπροσδιορίζουμε τα «σύννεφα» του φυλλώματος, αλλά δεν αφαιρούμε κεριά. Ο αδύνατος κύκλος ανάπτυξης που ακολουθεί θα εξασφαλίσει μία συμπαγή ανάπτυξη και δεδομένου ότι δεν αφαιρέσαμε κεριά, το δένδρο δεν θα υποστεί υπερβολικό στρές.

(Β) Τον Φεβρουάριο στον ανοιξιάτικο κύκλο, θα αφήσουμε το δένδρο σε ελεύθερη ανάπτυξη.

(Γ) Πριν από τον καλοκαιρινό κύκλο ανάπτυξης τον Ιούνιο, θα αφαιρέσουμε τα κεριά της ανοιξιάτικης βλάστησης. 

Αφήνουμε σε ελεύθερη ανάπτυξη στη διάρκεια του καλοκαιριού. Θα αραιώσουμε τις βελόνες και θα κάνουμε διαμόρφωση αργά το καλοκαίρι/νωρίς το φθινόπωρο. Λιπαίνουμε και πάλι το φθινόπωρο προκειμένου να υποστηρίξουμε τη βλάστηση της ερχόμενης Άνοιξης.

Όταν εργαζόμασθε στο δένδρο τον πρώτο χρόνο, καθυστερούμε το κόψιμο των κεριών μέχρι αργά το καλοκαίρι (Αύγουστο-Σεπτέμβριο στην περιοχή του, Ισραήλ). Ακόμη κι αν κάνουμε μια γενική διαμόρφωση την Άνοιξη ή τους μήνες Μάΐο/Ιούνιο, αφήνουμε το κλάδεμα των κεριών μέχρι μετά το καλοκαίρι. Λιπαίνουμε επιθετικά και μετά όταν αφαιρέσουμε τα κεριά τον Αύγουστο-Σετέμβριο (στην περιοχή του Ισραήλ), θα παρατηρήσουμε ολόκληρο τόννο από νέα μάτια στα κλαδιά πίσω προς τον κορμό, σε ολόκληρο το δένδρο. Αυτό διευκολύνει στο να επιτύχουμε τρομερή πρόοδο κατά το πρώτο έτος της διαμόρφωσης. Μετά από αυτό, μπορούμε να ξεκινήσουμε τις εργασίες με τον τρόπο που αυτές εφαρμόζονται και στην Ιαπωνική ερυθρά πεύκη, δηλ. αφαιρώντας τα κεριά τον Μάϊο/Ιούνιο. Με αυτό το πρόγραμμα θα δούμε γρήγορη διακλάδωση, το δένδρο θα είναι πολύ υγιές και δυνατό και συνήθως θα έχει πολύ καλή ισορροπία αναφορικά με τη δύναμη/ενέργεια του.

Μία άλλη τεχνική με την οποία επίσης θα πειραματισθούν (το 2014), θα είναι η αφαίρεση των κεριών ΜΕΤΑ τη βλάστηση του Ιουνίου, κόβοντάς τα αρκετά βαθειά έτσι ώστε να αφαιρεθεί η βλάστηση και του Ιουνίου αλλά και η προηγούμενη ανοιξιάτικη. Αυτό ίσως είναι καλλίτερο για δένδρα τα οποία βρίσκονται στο στάδιο της διαμόρφωσης, καθώς τα κλαδιά θα αποκτήσουν πάχος  γρηγορώτερα. Και καθώς το δένδρο θα είναι περισσότερο δυνατό με μόνο μία περίοδο εργασιών στο τέλος Αυγούστου, σχεδόν με βεβαιότητα θα αντιδράσει με ένα τόννο νέας βλάστησης προς τα πίσω. Αλλά με αυτόν τον τρόπο, η διαμόρφωση των «σύννεφων» δεν θα είναι τόσο σύντομη, όσο με τους δύο κύκλους κλαδέματος. Περισσότερες λεπτομέρειες γι’ αυτή την τεχνική θα δοθούν εν καιρώ, καθώς θα συνεχίζεται η εφαρμογή της και θα καταγράφονται τα αποτελέσματα.

Ακολουθούν μερικές φωτογραφίες για την παρουσίαση των αποτελεσμάτων.

http://www.ofer-grunwald-bonsai.com/cracking-mediterranean-red-pines

  

halepensis2.1Εικ. 1 – Ένα «σύννεφο» μετά την αφαίρεση κεριών τον Αύγουστο

halepensis2.2Εικ. 2 – Το ίδιο «σύννεφο» Φεβρουάριο 2014. Νέα μάτια παντού!!

halepensis2.3Εικ. 3 – Το ίδιο «σύννεφο» δεξιά πριν την επιλογή ματιών και αριστερά μετά την επιλογή.

halepensis2.4Εικ. 4 – Το ίδιο κλαδί μετά την επιλογή ματιών. Αυτά τα μάτια θα αφεθούν ελεύθερα να αναπτυχθούν την Άνοιξη.

halepensis2.5Εικ. 5 – Δυο κλαδιά – Στο ένα μόλις έχει δοθεί η βασική φόρμα και το άλλο μετά από ένα έτος εργασιών

 

(**) Ο Juan Andrade είναι καλλιτέχνης μπονσάϊ, μαθήτευσε κοντά στον Boon Manakitivipart και στο Rosade Bonsai Studio στην Πενσυλβάνια και τώρα είναι ανώτερος μαθητευόμενος (senpai) στην Ιαπωνία στο φυτώριο μπονσάϊ Aichi En στην περιοχή Nagoya, με δάσκαλο τον Junichiro Tanaka.

 

ΣΥΡΜΑΤΩΜΑ
Το συρμάτωμα είναι η πιο σημαντική εργασία για τη διαμόρφωση ενός πεύκου, δεδομένου ότι τα κλαδιά του είναι πολύ εύκαμπτα. Φροντίζουμε να συρματώνουμε τα κλαδιά όταν ήδη έχουν σχηματίσει λίγο ξυλώδη ιστό στο εσωτερικό (δηλ. να μην είναι πολύ λεπτά), αλλιώς θα είναι σπατάλη χρόνου, καθώς εύκολα επιστρέφουν στην προηγούμενη κατάστασή τους μετά την αφαίρεση του σύρματος. Πολλές φορές είναι απαραίτητο να ξανασυρματώνουμε κάποιο κλαδί σε διαδοχικά έτη. Αφαιρούμε πάντα το σύρμα, μόλις αρχίσει να «δαγκώνει» στο κλαδί. Εάν το σύρμα έχει αφήσει κάποια ελαφρά σημάδια στον φλοιό πριν από την αφαίρεση, αυτό μας εξυπηρετεί καλλίτερα από αισθητική άποψη, αφού με την πάροδο του χρόνου θα δώσουν

στο κλαδί χαρακτήρα.
Το συρμάτωμα συνιστάται να γίνεται κατά προτίμηση το φθινόπωρο, όταν κονταίνουμε τις μακρυές βελόνες, διότι έτσι μπορεί το δέντρο να μείνει με το σύρμα για περισσότερο καιρό χωρίς να σημαδεύεται πάρα πολύ ο

φλοιός του.


ΚΛΑΔΕΜΑ
Σε ότι αφορά στο κλάδεμα, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι αυτή η ποικιλία είναι από εκείνες που παράγουν περισσότερη ρητίνη όταν κόβουμε ένα κλαδί. Στην περίπτωση κλαδέματος χονδρών κλαδιών, χρησιμοποιούμε πάντα πάστα κλαδέματος (σφραγιστική). Ένας κοινός τρόπος προκειμένου να αξιοποιήσουμε αισθητικά τα κλαδιά τα οποία πρόκειται να αφαιρεθούν, είναι να τα μετατρέψουμε σε jin. Στην περίπτωση αυτή πρώτα γίνεται το κλάδεμα, διατηρώντας ένα ορισμένο τμήμα από το μήκος του κλαδιού και ένα ή δύο μήνες αργότερα, όταν ο χυμός έχει αρχίσει να αποσύρεται, προχωρούμε στον καθαρισμό και τη  διαμόρφωση του κλαδιού σε jin. Γενικώτερα όμως, ποτέ δεν αφαιρούμε χονδρά κλαδιά κόβοντάς τα εφ’ άπαξ. Πάντα αφήνουμε ένα μέρος στη βάση του κλαδιού, το οποίο τμηματικά αφαιρούμε σε διάστημα αρκετού χρόνου, προκειμένου να δώσουμε στο δένδρο την ευκαιρία να επιλέξει νέα κανάλια για την κυκλοφορία των χυμών.

Μικρά κλαδέματα βλαστών είναι απαραίτητα κάθε χρόνο, για να ελέγχουμε σταδιακά το μέγεθος των κλαδιών. Εάν είναι απαραίτητο, θα προβούμε στην αντικατάσταση των κορυφών με άλλες κορυφές πιο κοντές.
Δεδομένης της πληθωρικής έκκρισης ρητίνης στις τομές, το μπόλιασμα και οι καταβολάδες σε αυτό το είδος

γίνονται πολύ δύσκολα.

ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ/ΕΝΤΟΜΑ

ΘΡΙΠΕΣ : Μολονότι τα κωνοφόρα δεν είναι το αγαπημένο τους είδος, μπορεί να επιτεθούν και στο πεύκο μας. Αντιλαμβανόμαστε την προσβολή από τις κολλώδεις κηλίδες στην επιφάνεια γύρω από το δοχείο. Ελέγχουμε τον πληθυσμό τόσο ως έντομα, όσο και ως φορείς ενός επικίνδυνου ιού (TSWV) με κατάλληλα συστημικά εντομοκτόνα. Σε περίπτωση επαναληπτικών εφαρμογών καλόν είναι καλόν είναι να εναλλάσσονται οι δραστικές ουσίες.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΤΕΤΡΑΝΥΧΟΣ : Τα φύλλα κιτρινίζουν και το δέντρο χάνει δύναμη. Αν βάλουμε ένα άσπρο χαρτί κάτω από το φύλλωμα και τινάξουμε τα κλαδιά, βλέπουμε κόκκινες κηλίδες πάνω στο χαρτί. Εαν η προσβολή δεν αντιμετωπισθεί εγκαίρως, μπορεί να εξελιχθεί σε πολύ σοβαρό πρόβλημα. Εφαρμόζουμε κατάλληλο ακαρεοκτόνο και επαναλαμβάνουμε μετά από μια εβδομάδα. Για αποφυγή ανάπτυξης ανθεκτικότητας, πρέπει να εναλλάσσονται τα σκευάσματα και να γίνεται σωστή χρήση τους.

ΜΥΚΗΤΕΣ : Τα φύλλα κιτρινίζουν πρώτα στην άκρη, μετά η μόλυνση εξαπλώνεται και μπορεί να φθάσει στο σημείο να ξεράνει το δέντρο. Αν κοιτάξει κανείς προσεχτικά βλέπει πράσινες λωρίδες μεταξύ του κιτρινίσματος. Εφαρμόζουμε μια κουταλιά σούπας από συστημικό μυκητοκτόνο fosethil-al στο χώμα με την πρώτη ένδειξη. (Μπορεί επίσης να εφαρμοσθεί στο φύλλωμα)

 

ΤΕΧΝΑΣΜΑ

                       Στα νεαρά δένδρα ο φλοιός είναι λείος. Για να επιτύχουμε ένας ρυτιδιασμένο και με χαρακτήρα μεγάλης ηλικίας φλοιό, τσιμπάμε/τρυπάμε/πληγώνουμε τον φλοιό με ένα σουβλί επανειλημμένα. Σε ένα ή δύο χρόνια παράγει τη χαρακτηριστική υφή του φελλώδους φλοιού αυτού του είδους πεύκου.

 

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΤΣΙΜΠΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΚΕΡΙΩΝ

 

halepensis3

 

 

 

 

 

Έρευνα/Κείμενο/Μεταφράσεις : Χ. Ν. & Α. Π. - 2014/2016

 

 

  

Για το παρόν άρθρο χρησιμοποιήθηκε διαδικτυακά δημοσιευμένο υλικό των :

Carlos Lagunas, Tomeu Martorell, Ofer Grunwald

Καθώς και δημοσιεύσεις στις ιστοσελίδες :

espace-bonsai – zaragozabonsai –  mundobonsai-net

Πηγή φωτογραφίας: http://www.euforgen.org/species/pinus-halepensis/

                                                                                 

Γενικές πληροφορίες σχετικά με την πρακτική Ισπανών καλλιτεχνών

Σε μετάφραση από υλικό που έχει κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο σε διάφορα ισπανικά fora, ακολουθούν γενικές πληροφορίες σχετικά με την καλλιέργεια πεύκων με έναν ετήσιο κύκλο ανάπτυξης. Φαίνεται ότι είναι ο τρόπος που ακολουθούν οι περισσότεροι καλλιτέχνες/καλλιεργητές μπονσάι στην Ισπανία, δηλαδή στο μεσογειακό κλίμα όπου κατατάσσεται και η χώρα μας.

 

Ιανουάριος
Αφαιρούνται όλες οι παλιές βελόνες εκτός από 5 ή 6 ζεύγη (σε αντίθεση με την τεχνική του Ryan Neil, ο οποίος κρατάει περισσότερες βελόνες).
 
Φεβρουάριος/Μάρτιος
Αφαιρούμε περισσότερες βελόνες κρατώντας μόνο 3 ή 4 ζεύγη.
 
Απρίλιος/Μάιος
Κλαδεύουμε το μήκος των κεριών κατά το ήμισυ. Μπορούμε να αρχίσουμε τη λίπανση.
 
Iούνιος/Ιούλιος
Αφαιρούμε και πάλι παλιές βελόνες. Ήπια λίπανση.
 
Σεπτέμβριος
Συνεχίζουμε την ήπια λίπανση.
 
Οκτώβριος
Δίνουμε στα πεύκα βαριά λίπανση.
 
Νοέμβριος
Συνεχίζουμε τη βαριά λίπανση και αφαιρούμε τις παλιές βελόνες.
 

Ο χρόνος του «τσιμπήματος» των κεριών δεν εξαρτάται τόσο από τον μήνα αλλά μάλλον από το στάδιο ανάπτυξης των κεριών, καθώς επίσης και από το αποτέλεσμα το οποίο θέλουμε να επιτύχουμε.

Στη δασική πεύκη (pinus sylvestris - scots pines) η ανάπτυξη των κεριών διακρίνεται στα παρακάτω στάδια και σε καθένα από αυτά εφαρμόζουμε διαφορετική εργασία:

  • *Όταν τα κεριά αρχίζουν να επιμηκύνονται και μόλις διακρίνονται οι άκρες των νέων βελονών: 
    Εάν τα κεριά αφαιρεθούν τελείως, δύο ή τρία νέα μάτια θα εμφανιστούν και θα ανοίξουν την άνοιξη της επόμενης σεζόν. Είναι μία καλή μέθοδος για να επιτύχουμε την τριτογενή και τη διαδοχική διακλάδωση, καθώς  δημιουργούμε τα κλαδιά ακριβώς στο σημείο που θέλουμε (εφόσον, βεβαίως, είναι αυτός ο στόχος μας). Στα πεύκα που βρίσκονται στο στάδιο του ραφιναρίσματος ή είναι ήδη διαμορφωμένα, αυτό είναι το σημείο κατά το οποίο τα κεριά μπορούν να κλαδευτούν για εξισορρόπηση της ενέργειας. Ευθυγραμμιζόμενοι με τη συμμετρία των κλαδιών, θα «τσιμπήσουμε» τα δυνατά κεριά κατά τα 2/3, τα μεσαία κεριά κατά το 1/3 και τα πιο αδύναμα δεν θα τα πειράξουμε καθόλου.
  •  *Όταν τα κεριά φτάσουν στο ήμισυ του μήκους τους και οι βελόνες αρχίζουν να διαχωρίζονται και μπορούμε να τις διακρίνουμε σε ζεύγη: 
    Θα «τσιμπήσουμε» το 1/3 των αδύναμων κεριών και έπειτα από 10 έως 15 ημέρες θα «τσιμπήσουμε» τα 2/3 των δυνατών κεριών. Αυτή η εργασία θα προωθήσει την εμφάνιση ματιών προς τα πίσω στη βλάστηση του προηγούμενου έτους. Αυτά τα μάτια θα μας είναι χρήσιμα στο να αναπληρώσουν κλαδιά στην επόμενη σεζόν.
  • Όταν τα κεριά έχουν πλήρως επιμηκυνθεί και οι βελόνες έχουν αποκτήσει σκούρο χρώμα αλλά δεν έχουν ακόμα φτάσει το τελικό τους μήκος : Εάν αφαιρεθούν τα κεριά σ’ αυτό το στάδιο, νέα μάτια θα εμφανιστούν στο σημείο τομής και επίσης νέα μάτια θα δημιουργηθούν προς τα πίσω. Αυτή είναι μία διαδικασία που επιβαρύνει το δέντρο και ΔΕΝ πρέπει να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο. Το δέντρο ασφαλώς θα πρέπει να είναι υγιές και δυνατό.
  • *Όταν οι βελόνες έχουν πλήρως επιμηκυνθεί: 
    Κόβουμε με ψαλίδι τα 2/3 από τους δυνατούς βλαστούς, το 1/3 από τους μέτριους βλαστούς και δεν πειράζουμε τα αδύναμα βλαστάρια. Αυτό θα εξισορροπήσει τη δύναμη στο δέντρο και θα προωθήσει την εμφάνιση ματιών προς τα πίσω.

 

Από το τέλος του καλοκαιριού και μέχρι την άνοιξη, μπορούμε να κάνουμε επιλογή των ματιών κρατώντας μόνο δύο.
Εάν είναι ανάγκη να παχύνει ή να μακρύνει ένα κλαδί του δέντρου, αφήνουμε τους δυνατούς βλαστούς να συνεχίσουν να αυξάνονται.
Εάν επιθυμούμε να εξισορροπήσουμε τη δύναμη στο δέντρο, αφήνουμε τα πιο αδύναμα μάτια στις δυνατές περιοχές (τέτοιες είναι συνήθως η κορυφή, το κορυφαίο κλαδί και τα ψηλά κλαδιά). Σε οποιαδήποτε περίπτωση,  κάθε δέντρο θα πρέπει να εξετάζεται μεμονωμένα.
Οι παλιές βελόνες μπορούν να αφαιρεθούν από το τέλος του φθινοπώρου μέχρι την άνοιξη και πρέπει πάντα να αφαιρούνται με ψαλίδι, προς αποφυγή πρόκλησης βλάβης στα λανθάνοντα μάτια που βρίσκονται στη βάση των βελονών και τα οποία μπορούν να δημιουργήσουν νέους βλαστούς. Κρατάμε βελόνες στα άκρα των κλαδιών μόνο. (*)

 

Γενικές πληροφορίες σχετικά με την πρακτική του Ryan Neil

O καλλιτέχνης αναφέρεται ειδικότερα σε δέντρα συλλεγμένα από τη φύση (yamadori), τα οποία προϋποτίθεται ότι διαθέτουν ένα καλό ριζικό σύστημα και εμφανίζουν υγιή ανάπτυξη νέων βελονών.

1ος χρόνος:  Λιπαίνουμε από την άνοιξη έως το φθινόπωρο (ανά 4-6 εβδομάδες) με σκοπό την ανάπτυξη των ριζών. Δεν μας απασχολεί σ’ αυτό το στάδιο το μήκος των βελονών. Οι μακρύτερες βελόνες φωτοσυνθέτουν περισσότερο, ενώ μ’ αυτόν τον τρόπο δίνουμε περισσότερη τροφή κι έχουμε ως αποτέλεσμα την ταχύτερη παραγωγή ριζών.

2ος χρόνος:  Λιπαίνουμε από την άνοιξη έως το φθινόπωρο (ανά 4-6 εβδομάδες) με σκοπό την ανάπτυξη των του φυλλώματος. Με τη συνεχή και έγκαιρη λίπανση καθώς και με την καλή φροντίδα που παρέχουμε θα πρέπει να παρατηρήσουμε στη διάρκεια του δεύτερου έτους νέους οφθαλμούς πιο πίσω στα κλαδιά. Δεν μας απασχολεί σ’ αυτό το στάδιο το μήκος των βελονών – χρειαζόμαστε τις μακριές βελόνες.

3ος χρόνος:  Λιπαίνουμε από την άνοιξη έως το φθινόπωρο (ανά 4-6 εβδομάδες) με σκοπό την ανάπτυξη των  πίσω οφθαλμών σε φύλλωμα (βελόνες). Μ’ αυτόν τον τρόπο επισπεύδουμε τη διαδικασία της ανάπτυξης του δέντρου σε ένα μπονσάι έτοιμο για παρουσίαση εντός σύντομου χρόνου. Στο τρίτο έτος μπορούμε να διαμορφώσουμε το δέντρο στη διάρκεια του φθινοπώρου.

4ος χρόνος:  Μπορούμε, ενδεχομένως, να κάνουμε μεταφύτευση την άνοιξη.

 

Μέθοδοι εκπαίδευσης των πεύκων με έναν κύκλο ανάπτυξης

Οι μέθοδοι είναι διαφορετικές για τα πεύκα στο στάδιο της διαμόρφωσης/ανάπτυξης και για εκείνα στο τελικό στάδιο του ραφιναρίσματος.

 

Στο στάδιο του ραφιναρίσματος (έχουμε μία εδραιωμένη πρωτεύουσα δομή, έχουμε τη δευτερογενή διακλάδωση και δημιουργούμε την τριτογενή) επιλέγουμε την τεχνική του «τσιμπήματος»: αυτό σημαίνει ότι πάντα αφήνουμε ένα ποσοστό της νέας ανάπτυξης που εμφανίζει το δέντρο στο τρέχον έτος (τουλάχιστον δύο ζεύγη βελονών), ενώ αφαιρούμε κάποιο ποσοστό, έτσι ώστε να διατηρήσουμε το σχήμα ή να διανείμουμε την ενέργεια προς τους εσωτερικούς οφθαλμούς.

Εάν μας χρειάζεται πυκνότητα φυλλώματος στα άκρα των κλαδιών, τότε εφαρμόζουμε το «τσίμπημα» προκειμένου να επιτύχουμε ανάπτυξη νέων οφθαλμών (αφαιρούμε τις αυξίνες στο άκρο του κεριού για να επιτρέψουμε στους πιο πίσω οφθαλμούς να αυξηθούν).

Λιπαίνουμε τα δασικά πεύκα (scots pines) στο στάδιο του ραφιναρίσματος σύμφωνα με τη μάζα φυλλώματός τους (η δασική πεύκη δεν θα κάνει μακριές βελόνες). Στα πεύκα mugo σε όμοιο στάδιο ραφιναρίσματος η λίπανση θα μας δώσει πολύ μακριές βελόνες.

 

Στο στάδιο της διαμόρφωσης, επιλέγουμε την τεχνική του κλαδέματος: αυτό σημαίνει ότι αφήνουμε τα κεριά να αναπτυχθούν/επιμηκυνθούν και τις βελόνες να ανοίξουν, να σκληρύνουν και να συσσωρεύσουν ενέργεια, και ύστερα κλαδεύουμε, κρατώντας πάντα μερικά ζεύγη βελονών. Αυτός είναι ο τρόπος ο οποίος θα μας δώσει ανάπτυξη νέων οφθαλμών πιο πίσω στα κλαδιά. Ο σωστός χρόνος για να κλαδέψουμε είναι μέσα Μαΐου έως μέσα Ιουνίου. (**)

Στα πεύκα με μία μοναδική ετήσια ανάπτυξη δεν αφαιρούμε βελόνες, παρά μόνο καθαρίζουμε εκείνες που μεγαλώνουν στην κάτω επιφάνεια των κλαδιών. Επίσης, εκείνες που μεγαλώνουν ανάμεσα στις τούφες/συστάδες του φυλλώματος τις αφαιρούμε, για να διαχωρίσουμε οπτικά τις συστάδες μεταξύ τους. Η αφαίρεση γίνεται αφού έχουν σκληρύνει αρκετά ή κατά το φθινόπωρο.

 

Λίπανση

Σκοπός μας θα πρέπει να είναι η παραγωγή του τύπου φυλλώματος που μας χρειάζεται σε κάθε στάδιο, δηλαδή στο στάδιο του ραφιναρίσματος ή στο στάδιο της διαμόρφωσης/ανάπτυξης.

Προσπαθούμε να επιτύχουμε:

  1. αύξηση της δύναμης στα κεριά, έτσι ώστε να δώσει ώθηση στους τριτογενείς οφθαλμούς για την παραγωγή τέτοιας ανάπτυξης η οποία θα συμβάλει στο ραφινάρισμα του δέντρου μας,
  2. να επεκτείνουμε την επιφάνεια η οποία φωτοσυνθέτει, προκειμένου να δημιουργήσουμε πόρους που θα προαγάγουν τη δημιουργία οφθαλμών πιο πίσω, έτσι ώστε να παράγουμε τέτοια ανάπτυξη η οποία θα αυξάνει τη δύναμη του δέντρου μας.

  

Στο στάδιο του ραφιναρίσματος: Από την άνοιξη έως το φθινόπωρο χρησιμοποιούμε οργανικό λίπασμα σε μορφή κόκκων (pellets). Είναι απαραίτητη η συνέπεια στη λίπανση (λίπασμα σε όλη την επιφάνεια), δηλαδή ομοιόμορφη διασπορά του λιπάσματος, αλλά σε μεγαλύτερη ποσότητα.
Χρησιμοποιούμε επίσης εκχυλίσματα φυκιών, ψαριών και οτιδήποτε άλλο, για να προωθήσουμε την ορμονική παραγωγή -> στο στάδιο της ανάπτυξης. Όλα αυτά δεν είναι απαραίτητα κατά το στάδιο του ραφιναρίσματος.
 

 

(*)
Παρατηρείστε τη διαφορά προσέγγισης των Ισπανών με εκείνη του R. Neil
(**)
Υπενθυμίζουμε ότι οι αναφερόμενες χρονικές περίοδοι θα πρέπει πάντα να τοποθετούνται στο συγκεκριμένο κλιματολογικό πλαίσιο κάθε τόπου.

 

Έρευνα/Κείμενο/Μεταφράσεις: Α. Π. - 2016
Επιμέλεια/Διόρθωση: Ν. Φ.

 

 

Το υλικό αντλήθηκε από διαλέξεις και σεμινάρια του R. Neil. σε:

  • Willowbog Bonsai
  • AABC Convention in Canberra

Επίσης, χρησιμοποιήθηκε υλικό από:

  • Ι.B.C. (Ιnternational Bonsai Club)
  • Red social de aficionados al bonsai
  • El Tim Bonsai

Image source: http://ibonsaiclub.forumotion.com/t7417-techniques-for-pinus-sylvestris-mugo-pine

  1. Δημοφιλή
  2. Δείτε Επίσης...